Advocaten Luisteren: Marijke Goegebuer

 

Over mammoetjes en kalfjes

 

Na honderdtachtig leuke zittingen, één genante zitting*, drieënveertig kilo briefwisseling, duizend telefoontjes, anderhalve niercrisis, zeven potjes vitamines, achttien afgebeten vingernagels en achtennegentig parkeerboetes is het eindelijk zo ver: het gerechtelijk verlof is in het land.

Na tien maanden achter je eigen schaduw te hebben gehold om toch maar tijdig op elke zitting te geraken en aldaar vast te stellen dat je tegenstrever helaas nog trager is dan jezelf, kan je de komende twee maanden rustig op kantoor blijven. Eindelijk kan je weer sans gêne met ongekamde haren, twee verschillende oorbellen en salami tussen je tanden naar kantoor rijden. Eindelijk kan je die stapels papier op je bureaublad bijwerken en ontdekken dat je klaarblijkelijk nog een geplette Grany-koek anno 2007 hebt bewaard in dat bouwdossier. Kortom: eindelijk heb je tijd. Het leven lacht je toe, buiten conclusiekalenders en consultaties kan je lekker alle uitgestelde klusjes klaren én je bedenkt warempel zelfs geeneens meer flauwe grappen bij telefoonconversaties zoals ‘hallo, tis Jan hier**. Tis om te zeggen dat ik een probleem heb***'.

God zegene dus de uitvinder van het gerechtelijk verlof (én de uitvinder van dubbelzijdige plakband waardoor je nooit meer moet knoeien met lijm, maar dit geheel terzijde)!

De zon schijnt, op de baan lijk jij de enige werkende ziel ter wereld, van op kantoor hoor je gevulde terrasjes waarbij je je eventjes afvraagt waarom je destijds per sé een toga wou en toch niet ging verderstuderen als crèmekar-meisje, overal ter lande word je uitgenodigd op speelstraten, barbecues en huwelijkrecepties en ‘s avonds kan je genieten van de 8.988 e heruitzending van de zevende aflevering van FC De Kampioenen (je weet wel die aflevering waarin het allemaal draait om een misverstand)….

Marijke GoegebuerEn voor je het weet zit je achter het stuur van een volgeladen wagen op weg naar het zonnige zuiden. Zaaalig. (noot: Zo zie je maar weer dat het walhalla voor de ene, de hel kan betekenen van de andere. Want en route de vacances zit ondergetekende de helft van de rit achter het stuur van de wagen van haar man. En om één of andere rare evolutionaire kronkel moet deze combinatie de reden zijn waarom laatst-genoemde minder pret beleeft aan de autorit****. Ergens vermoed ik dat dit iets te maken heeft met het feit dat hij zijn wagen aankijkt met een blik die ik herken van onze huwelijksviering én ik mijn wagen inmiddels heb versierd met een aantal originele kreukels. Maar ik zweer het je, ik ben zelfs zodanig geëmancipeerd dat ik mijn man de ikea-kastjes in elkaar laat steken, dus het ligt écht niet aan mijn rijstijl: al die paaltjes kwamen gewoon van rechts! Ik doe dan ook gewoon lekker alsof ik niets merk van die zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd en geniet alvast van elk minuutje vakantiegevoel.)

Dit gezegd zijnde hoop ik dan ook dat u allen, net zoals mij, uitgerust en tevreden uw vakantiebestemming moge bereiken én ten volle van de zomervakantie moge genieten. Moge uw partner geen zenuwinzinking krijgen, uw kinderen niet reisziek worden en Eyjafjallajökull geen roet meer in het eten gooien. Want zeg nu zelf, na achtennegentig parkeerboetes hebben we deze vakantie heus wel verdiend. Prettige vakantie!

 

* Waarom, oh waarom!, dacht ik dat de gemeente 'Tubeke' wordt uitgesproken als het verkleinwoord van tube?

* * Oververmoeide gedachte tijdens het jaar: Aaaah ja, Jan Janssens, bruine ogen, schoenmaat 44, echtscheidingsprocedure, natuurlijk, we hebben maar één enkel dossier dat handelt over ene Jan.

* * * Oververmoeide gedachte tijdens het jaar: Maak dat mee, zet de stoelen aan de kant, bel de 101: deze man heeft een probleem!

* * * * Als zou Darwin hebben ontdekt dat de Homo Sapiensen dewelke hun vrouw met de mammoet lieten rijden sneller zijn uitgestorven, dan deze die de contactsleuteltjes voor zichzelf hebben bewaard!

 

Marijke Goegebuer